Gisteren was ik tien jaar burgemeester van Roeselare. De vele wensen, felicitaties en vragen, deden me iets. Het liet een indruk na waar ik toch even bij stil wil staan. Niet om achterom te kijken uit nostalgie, maar om scherp te krijgen wat het betekent om die verantwoordelijkheid elke dag op te nemen.
Toen ik in 2016 begon, wist ik dat het intens zou zijn. Dat beeld klopt nog altijd. Mijn dagen beginnen vroeg en eindigen laat. Dat werkritme is niet veranderd. Wat wel veranderd is, is hoe je met die verantwoordelijkheid omgaat. Je leert soms relativeren, keuzes maken en vooral: aanvaarden dat niet alles maakbaar is.
In die tien jaar hebben we als stad heel wat meegemaakt. Overstromingen, zware branden, corona, geweldsincidenten. Dat zijn momenten waarop je als burgemeester moet handelen. Vanuit een realiteitszin, een buikgevoel. Snel, zichtbaar en met impact.
Daar leer je veel uit. Je leert dat politiek een instrument is, maar geen oplossing voor alles. Sommige problemen zijn complexer dan beleid alleen. Dat besef maakt je scherper in je keuzes. Je weegt beter af waar je als bestuur het verschil kan maken en waar niet.
Mijn pantser is harder geworden. Het is een manier om dit engagement ten volle op te nemen. Je krijgt kritiek, soms terecht, soms niet. Je wordt geconfronteerd met emoties, verwachtingen en frustraties. Als je dat allemaal persoonlijk neemt, hou je het niet vol.
Tegelijk blijft het belangrijk om bereikbaar te zijn. Ik woon in het centrum van onze stad, tussen de mensen. Dat is een bewuste keuze. Ik zie en hoor wat er leeft. Soms letterlijk. Mensen spreken je aan op straat, maar ook thuis. Dat is niet altijd evident, maar het hoort bij de functie.
Een burgemeester moet kunnen schakelen. De ene keer ben je bestuurder, de andere keer bemiddelaar, soms ook gewoon iemand die luistert. Die rol verandert niet. Wat wel verandert, is hoe je ermee omgaat. Je leert sneller inschatten wat nodig is en waar je je energie moet inzetten.
Ik hecht ook meer belang aan de mensen rond mij. Familie, vrienden, mensen die zeggen waar het op staat. Zij zorgen voor evenwicht. In een job die zeven dagen op zeven doorgaat, heb je dat nodig. Dat blijft een aandachtspunt. Tijd maken is niet vanzelfsprekend, maar wel noodzakelijk.
Na tien jaar blijft de drive dezelfde. Ik doe dit nog altijd met overtuiging. Omdat ik geloof in wat we hier doen. Roeselare is een stad in beweging. We groeien, we investeren, we versterken onze economie en ons samenleven. Daar elke dag aan kunnen bijdragen, blijft een bron van motivatie.
Je leert wel anders kijken naar projecten. Grote dossiers vragen tijd. Resultaten komen niet altijd snel. Tegelijk blijven kleine dingen belangrijk. Netheid, veiligheid, leefbaarheid. Dat zijn zaken die mensen elke dag ervaren. Die combinatie maakt het werk boeiend. Strategische keuzes maken en tegelijk aandacht hebben voor wat er op straat gebeurt. Dat is de kern van lokaal bestuur.
Wat de toekomst brengt, weet ik niet. Maar één ding is duidelijk: mijn engagement voor deze stad stopt hier niet. Ik wil blijven bouwen aan Roeselare. Met dezelfde inzet, maar met de ervaring van tien jaar bestuur.
Je wordt geen burgemeester door geluk. Je blijft het ook niet zomaar. Het is een opdracht die je elke dag opnieuw moet verdienen.
Kris – Burgemeester van RSL
Op donderdag 11 juni brachten we met een delegatie van cd&v West-Vlaanderen een bezoek aan de West-Vlaamse Politieschool in Zedelgem. We kregen er een blik achter de schermen van een instelling die elke dag werkt aan de veiligheid in onze steden en gemeenten.
Een goede zomer hoef je in Roeselare niet ver te zoeken. Met Gebeten door Roeselare zet onze stad ook in 2026 een volledig zomerprogramma neer voor inwoners, gezinnen en bezoekers. Smaak, groen, sport, cultuur en sterke evenementen vinden er hun plek. Wie deze maanden in de stad blijft, komt niets tekort.
Overheidsopdrachten vormen een sterke hefboom voor onze lokale economie. Toch haken kleine en middelgrote ondernemingen vaak af. De procedures zijn complex, de administratie weegt zwaar en de bestekken zitten vol juridische vereisten. Daarom trok ik bij Vlaams viceminister-president Hilde Crevits aan de alarmbel met de vraag om actie te ondernemen.